دیوان حافظ غزل 87 - نسخه کامل

حُسْنَت بِه اتِّفاقِ مَلاحَت جهان گرفت؛ / آری، بِه اِتِّفاق، جهان می توان گرفت اِفشایِ رازِ خَلوتیان خواست کرد شمع، / شُکرِ خدا، که سِرِّ دلش در زبان گرفت زین آتشِ نَهُفته که در سینه یِ من است، / خورشید، شُعله ای ست که در آسمان گرفت می خواست گُل که دَم زَنَد از رَنگ و بویِ دوست، / از غیرتِ صَبا نَفَسَش در دها