دیوان حافظ غزل 253 - نسخه کامل

ای خُرَّم از فروغِ رُخَت لاله زارِ عمر / بازآ که ریخت بی گُلِ رویت بهارِ عمر از دیده گر سرشک چو باران چِکَد رواست / کاندر غمت چو برق بِشُد روزگارِ عمر این یک دو دَم که مهلتِ دیدار ممکن است / دریاب کارِ ما که نه پیداست کارِ عمر تا کی مِی صَبوح و شِکرخوابِ بامداد / هشیار گَرد، هان که گذشت اختیارِ عمر دی در گذار