دیوان حافظ غزل 121 - نسخه کامل

هر آن کو خاطرِ مجموع و یارِ نازنین دارد / سعادت همدم او گشت و دولتْ همنشین دارد حریمِ عشق را درگَه، بسی بالاتر از عقل است / کسی آن آستان بوسد، که جان در آستین دارد دهانِ تَنگِ شیرینش، مگر مُلکِ سلیمان است / که نقشِ خاتمِ لعلش، جهان زیرِ نگین دارد لبِ لعل و خطِ مشکین، چو آنش هست و اینش هست / بنازم دلبرِ خود را