دیوان حافظ غزل 281 - نسخه کامل

یا رب این نوگُلِ خندان که سپردی به مَنَش / می سپارم به تو از چشمِ حسودِ چَمَنَش گر چه از کویِ وفا گشت به صد مرحله دور / دور باد آفتِ دورِ فلک از جان و تَنَش گر به سرمنزل سِلمی رَسی ای بادِ صبا / چشم دارم که سلامی برسانی ز مَنَش به ادب نافه گشایی کن از آن زلفِ سیاه / جای دل های عزیز است به هم بر مَزَنَش گو دلم