دیوان حافظ غزل 314 - نسخه کامل

دوش بیماری چشم تو بِبُرد از دستم / لیکن از لطفِ لبت صورتِ جان می بستم عشق من با خَطِ مشکین تو امروزی نیست / دیرگاه است کز این جامِ هِلالی مستم از ثُباتِ خودم این نکته خوش آمد که به جُور / در سرِ کویِ تو از پایِ طلب نَنْشَستم عافیت چشم مدار از منِ میخانه نشین / که دَم از خدمتِ رندان زده ام تا هستم در رَهِ عشق