دیوان حافظ غزل 455 - نسخه کامل

عمر بگذشت به بی حاصلی و بوالهوسی / ای پسر جام می ام ده که به پیری برسی چه شکرهاست در این شهر که قانع شده اند / شاهبازان طریقت به مقام مگسی دوش در خیل غلامان درش می رفتم / گفت ای عاشق بیچاره تو باری چه کسی با دل خون شده چون نافه خوشش باید بود / هر که مشهور جهان گشت به مشکین نفسی لمع البرق من الطور و آنست به /