دیوان حافظ غزل 446 - نسخه کامل

صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری / به یادگار بمانی که بوی او داری دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست / توان به دست تو دادن گرش نکو داری در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت / جز این قدر که رقیبان تندخو داری نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد / که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد / خود از