دیوان حافظ غزل 427 - نسخه کامل

چراغ روی تو را شمع گشت پروانه / مرا ز حال تو با حال خویش پروا نه خرد که قید مجانین عشق می فرمود / به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه به بوی زلف تو گر جان به باد رفت چه شد / هزار جان گرامی فدای جانانه من رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوش / نگار خویش چو دیدم به دست بیگانه چه نقشها که برانگیختیم و سود نداشت / فسون ما بر او