دیوان حافظ غزل 400 - نسخه کامل

بالابلند عشوه گر نقش باز من / کوتاه کرد قصه زهد دراز من دیدی دلا که آخر پیری و زهد و علم / با من چه کرد دیده معشوقه باز من می ترسم از خرابی ایمان که می برد / محراب ابروی تو حضور نماز من گفتم به دلق زرق بپوشم نشان عشق / غماز بود اشک و عیان کرد راز من مست است یار و یاد حریفان نمی کند / ذکرش به خیر ساقی مسکین نو