دیوان حافظ غزل 88 - نسخه کامل

شنیده ام سخنی خوش که پیرِ کنعان گفت / «فِراق یار، نه آن می کند که بتوان گفت» حدیثِ هولِ قیامت که گفت واعظِ شهر / کنایتی ست که از روزگارِ هجران گفت نشانِ یارِ سفرکرده از کِه پُرسم باز؟ / که هر چه گفت بَریدِ صبا پریشان گفت فغان که آن مهِ نامهربانِ مِهرگُسِل / به تَرکِ صحبت یاران خود چه آسان گفت من و مقامِ رضا ب