دیوان حافظ غزل 387 - نسخه کامل

شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان / که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت / گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود / بنده من شو و برخور ز همه سیمتنان کمتر از ذره نه ای پست مشو مهر بورز / تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان بر جهان تکیه مکن ور قدحی می د