دیوان حافظ غزل 124 - نسخه کامل

آن که از سُنبُلِ او، غالیه تابی دارد / باز با دلشدگان ناز و عِتابی دارد از سَرِ کُشتهٔ خود می گذری همچون باد / چه توان کرد؟ که عمر است و شتابی دارد ماهِ خورشید نُمایَش ز پسِ پردهٔ زلف / آفتابیست که در پیش سَحابی دارد چشمِ من کرد به هر گوشه روان سیلِ سرشک / تا سَهی سَروِ تو را تازه تر آبی دارد غمزهٔ شوخِ تو خو