دیوان حافظ غزل 36 - نسخه کامل

تا سرِ زلفِ تو در دستِ نسیم افتادست / دلِ سودازده از غُصه دو نیم افتادست چَشمِ جادویِ تو خود عینِ سَوادِ سِحْر است / لیکن این هست که این نُسخه سَقیم اُفتادست در خَمِ زلف تو آن خالِ سیه دانی چیست؟ / نقطهٔ دوده که در حلقه جیم افتادست زلفِ مشکینِ تو در گلشنِ فردوسِ عِذار / چیست؟ طاووس که در باغِ نعیم افتادست دلِ