دیوان حافظ غزل 191 - نسخه کامل

آن کیست کز رویِ کرم، با ما وفاداری کند / بر جایِ بدکاری چو من، یک دَم نکوکاری کند اول به بانگِ نای و نی، آرد به دل پیغامِ وی / وانگه به یک پیمانه مِی، با من وفاداری کند دلبر که جان فرسود از او، کامِ دلم نَگْشود از او / نومید نتْوان بود از او، باشد که دلداری کند گفتم گره نَگْشوده ام، زان طُرِّه تا من بوده ام /