دیوان حافظ غزل 56 - نسخه کامل

دل سراپردهٔ محبتِ اوست / دیده آیینه دارِ طلعت اوست من که سر در نیاورم به دو کون / گردنم زیرِ بارِ منتِ اوست تو و طوبی و ما و قامتِ یار / فکرِ هر کس به قدرِ همتِ اوست گر من آلوده دامنم چه عجب / همه عالم گواهِ عصمتِ اوست من که باشم در آن حرم که صبا / پرده دارِ حریمِ حُرمتِ اوست بی خیالش مباد منظرِ چشم / زآن که