دیوان حافظ غزل 69 - نسخه کامل

کس نیست که افتادهٔ آن زلفِ دوتا نیست / در رهگذرِ کیست که دامی ز بلا نیست چون چشمِ تو دل می برد از گوشه نشینان / همراهِ تو بودن گُنَه از جانب ما نیست روی تو مگر آینهٔ لطفِ الهیست / حقا که چنین است و در این روی و ریا نیست نرگس طلبد شیوهٔ چشمِ تو، زهی چشم / مسکین خبرش از سر و، در دیده حیا نیست از بهرِ خدا زلف مَ