دیوان حافظ غزل 37 - نسخه کامل

بیا که قصرِ اَمَل سخت سست بنیادست / بیار باده که بنیادِ عمر بر بادست غلامِ همتِ آنم که زیرِ چرخِ کبود / ز هر چه رنگِ تعلق پذیرد آزادست چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب / سروشِ عالَمِ غیبم چه مژده ها دادست که ای بلندنظر شاهبازِ سِدره نشین / نشیمن تو نه این کُنجِ محنت آبادست تو را ز کنگرهٔ عرش می زنند صفیر