دیوان حافظ غزل 76 - نسخه کامل

جز آستان توام در جهان پناهی نیست / سرِ مرا به جز این در، حواله گاهی نیست عدو چو تیغ کِشد، من سپر بیندازم / که تیغِ ما به جز از ناله ای و آهی نیست چرا ز کویِ خرابات روی برتابم / کز این بِهَم، به جهان هیچ رسم و راهی نیست زمانه گر بزند آتشم به خرمنِ عمر / بگو بسوز که بر من به برگِ کاهی نیست غلامِ نرگسِ جَمّاشِ آ