دیوان حافظ غزل 243 - نسخه کامل

بویِ خوشِ تو هر که ز بادِ صبا شنید / از یارِ آشْنا سخنِ آشْنا شنید ای شاهِ حُسن چشم به حالِ گدا فِکَن / کاین گوش بس حکایتِ شاه و گدا شنید خوش می کنم به بادهٔ مُشکین مشامِ جان / کز دلق پوش صومعه بویِ ریا شنید سِرِّ خدا که عارفِ سالِک به کَس نگفت / در حیرتم که باده فروش از کجا شنید یا رب کجاست محرمِ رازی که یک