دیوان حافظ غزل 332 - نسخه کامل

مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم / که پیشِ چشمِ بیمارت بمیرم نِصاب حُسن در حدِّ کمال است / زکاتم دِه که مسکین و فقیرم چو طفلان تا کِی ای زاهد، فریبی / به سیبِ بوستان و شهد و شیرم چُنان پُر شد فضایِ سینه از دوست / که فکرِ خویش گم شد از ضمیرم قدح پُر کن که من در دولتِ عشق / جوانبخت جهانم گر چه پیرم قراری بسته ام با م