دیوان حافظ غزل 172 - نسخه کامل

عشقِ تو نهالِ حیرت آمد / وصلِ تو کمالِ حیرت آمد بس غرقهٔ حالِ وصل کآخر / هم بر سرِ حالِ حیرت آمد یک دل بنما که در رَهِ او / بر چهره نه خالِ حیرت آمد نه وصل بِمانَد و نه واصل / آن جا که خیالِ حیرت آمد از هر طرفی که گوش کردم / آوازِ سؤالِ حیرت آمد شد مُنهَزِم از کمالِ عزّت / آن را که جلالِ حیرت آمد سر تا قدمِ و