آهنگ دو کبوتر از ویگن | آلبوم ۴۳ ترانه های طلایی ویگن

روزی من و تو ای جان همچون کبوترها سر نهادیم با هم در بستر پرها پرگشاده همرهِ مرغانِ خوش آواز گه به کوهستان و گه به صحرا در پرواز جلوه زندگی را در چشم هم میدیدیم چون به شب میرسیدیم کنار هم می آرمیدیم تا نسیمی میوزید آشیانه میلرزید ما ز بیم جان خود بر سر هم پر میکشیدیم اکنون از هم روگردانیم، نه