دیوان حافظ غزل 209 - نسخه کامل

قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود / ور نه هیچ از دلِ بی رحمِ تو تقصیر نبود منِ دیوانه چو زلفِ تو رها می کردم / هیچ لایق ترم از حلقهٔ زنجیر نبود یا رب این آینهٔ حُسن چه جوهر دارد؟ / که در او آهِ مرا قُوَّتِ تأثیر نبود سر ز حسرت به درِ میکده ها بَرکردم / چون شناسایِ تو در صومعه یک پیر نبود نازنین تر ز قَدَت