اندوه که به گلو می رسد، بغض می شود به سر که می رسد

اندوه که به گلو می رسد، بغض می شود به سر که می رسد از چشم ها سرازیر می شود و وقتی فراتر از بدن باشد، مارا از زمان جدا می کند. گویی که وجود نداریم . هستیم اما نیستیم. 🙂