دیوان حافظ غزل 110 - نسخه کامل

پیرانه سَرَم عشقِ جوانی به سر افتاد / وان راز که در دل بِنَهفتم به درافتاد از راهِ نظر مرغِ دلم گشت هواگیر / ای دیده نگه کن که به دامِ که درافتاد دردا که از آن آهوی مُشکینِ سیه چشم / چون نافه بسی خونِ دلم در جگر افتاد از رهگذرِ خاکِ سرِ کویِ شما بود / هر نافه که در دستِ نسیمِ سحر افتاد مژگانِ تو تا تیغِ جهانگ