دیوان حافظ غزل 188 - نسخه کامل

مرا به رندی و عشق، آن فضول عیب کُنَد / که اعتراض بر اسرارِ علمِ غیب کُنَد کمالِ سِرِّ محبت ببین، نه نقصِ گناه / که هر که بی هنر اُفتَد، نظر به عیب کُنَد ز عطرِ حورِ بهشت آن نَفَس برآید بوی / که خاکِ میکدهٔ ما عَبیر جِیب کُنَد چنان زَنَد رَهِ اسلام غمزهٔ ساقی / که اجتناب ز صهبا، مگر صُهیب کُنَد کلیدِ گنجِ سعاد