دیوان حافظ غزل 122 - نسخه کامل

هر آن که جانبِ اهلِ وفا نگه دارد / خُداش در همه حال از بلا نگه دارد حدیثِ دوست نگویم مگر به حضرتِ دوست / که آشنا، سخنِ آشنا نگه دارد دلا مَعاش چنان کن که گر بلغزد پای / فرشته ات به دو دستِ دعا نگه دارد گَرَت هواست که معشوق نَگْسَلد پیمان / نگاه دار سرِ رشته تا نگه دارد صبا بر آن سرِ زلف ار دلِ مرا بینی / ز رو