آهنگ آینه ها (مسخ) – اجرای زنده در تهران، ۱۹۹۸ از فرهاد مهراد | آلبوم زنده در تهران، ۱۹۹۸

موجودیم ته کشید! می بینم صورتمو تو آینه با لبی خسته می پرسم از خودم این غریبه کیه از من چی می خواد اون به من یا من به اون خیره شدم باورم نمی شه هر چی می بینم چشامو یه لحظه رو هم میذارم به خودم می گم که این صورتکه می تونم از صورتم ورش دارم می کشم دستمو روی صورتم هر چی باید بدونم دستم می گه منو توی آینه نشون می ده می گه این تویی نه هیچ کس دیگه جای پاهای تموم قصه ها رنگ غربت تو تموم لحظه ها مونده روی صورتت تا بدونی حالا امروز چی ازت مونده به جا آینه می گه تو همونی که یه روز می خواستی خورشیدو با دست بگیری ولی امروز شهر شب خونه ات شده داری بی صدا تو قلبت می میری می شکنم آینه رو تا دوباره نخواد از گذشته ها حرف بزنه آینه می شکنه هزار تیکه می شه اما باز تو هر تیکه اش عکس منه عکسا با دهن کجی بهم می گن چشم امیدو ببر از آسمون روزا با هم دیگه فرقی ندارن بوی کهنگی میدن تمومشون