دیوان حافظ غزل 232 - نسخه کامل

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید / دست به کاری زنم که غصه سر آید خلوتِ دل نیست جایِ صحبت اَضداد / دیو چو بیرون رود، فرشته درآید صحبت حُکّام ظلمتِ شبِ یلداست / نور ز خورشید جوی بو که برآید بر درِ اربابِ بی مروّتِ دنیا / چند نشینی که خواجه کی به درآید تَرکِ گدایی مکن که گنج بیابی / از نظرِ رهرُوی که در گذر آید صالح