دیوان حافظ غزل 127 - نسخه کامل

روشنیِ طلعتِ تو ماه ندارد / پیشِ تو گُل، رونقِ گیاه ندارد گوشهٔ ابرویِ توست منزلِ جانم / خوشتر از این گوشه، پادْشاه ندارد تا چه کُنَد با رخِ تو دودِ دلِ من / آینه دانی که تابِ آه ندارد شوخیِ نرگس نگر که پیشِ تو بشکفت / چشمْ دریده، ادب نگاه ندارد دیدم و آن چشمِ دلْ سیه که تو داری / جانبِ هیچ آشنا نگاه ندارد رَ