دیوان حافظ غزل 120 - نسخه کامل

بتی دارم که گِرد گل ز سُنبل سایه بان دارد / بهارِ عارضش خطّی به خونِ ارغوان دارد غبارِ خط بپوشانید خورشیدِ رُخَش یا رب / بقایِ جاودانش ده، که حُسنِ جاودان دارد چو عاشق می شدم گفتم که بُردم گوهرِ مقصود / ندانستم که این دریا چه موجِ خون فشان دارد ز چشمت جان نشاید بُرد کز هر سو که می بینم / کمین از گوشه ای کرده