سفر مرا به در باغ چند سالگی ام برد و ایستادم تا دلم قرار بگیرد،

سفر مرا به در باغ چند سالگی ام برد و ایستادم تا دلم قرار بگیرد، صدای پرپری آمد و در که باز شد من از هجوم حقیقت به خاک افتادم. و بار دگر، در زیر آسمان «مزامیر»، در آن سفر که لب رودخانه «بابل» به هوش آمدم، نوای بربط خاموش بود و خوب گوش که دادم، صدای گریه می آمد و چند بربط بی تاب به شاخه های تر بید تاب می خوردند