دیوان حافظ غزل 125 - نسخه کامل

شاهد آن نیست که موییّ و میانی دارد / بندهٔ طلعتِ آن باش که آنی دارد شیوهٔ حور و پری گرچه لطیف است ولی / خوبی آن است و لطافت که فُلانی دارد چشمهٔ چشمِ مرا ای گلِ خندان دریاب / که به امّیدِ تو خوش آبِ روانی دارد گوی خوبی که بَرَد از تو؟ که خورشید آن جا / نه سواریست که در دست عِنانی دارد دل نشان شد سخنم تا تو قب