دیوان حافظ غزل 240 - نسخه کامل

ابرِ آذاری برآمد بادِ نوروزی وزید / وَجهِ مِی می خواهم و مُطرب، که می گوید رسید؟ شاهدان در جلوه و من شرمسارِ کیسه ام / بارِ عشق و مُفلسی صَعب است، می باید کشید قَحطِ جُود است آبروی خود نمی باید فروخت / باده و گُل از بهایِ خرقه می باید خرید گوییا خواهد گشود از دولتم کاری که دوش / من همی کردم دعا و صبحِ صادق می