دیوان حافظ غزل 173 - نسخه کامل

در نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمد / حالتی رفت که محراب به فریاد آمد از من اکنون طمعِ صبر و دل و هوش مدار / کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد باده صافی شد و مرغانِ چمن مست شدند / موسمِ عاشقی و کار به بنیاد آمد بویِ بهبود ز اوضاعِ جهان می شنوم / شادی آورد گل و بادِ صبا شاد آمد ای عروسِ هنر از بخت شکایت مَنِما