دیوان حافظ غزل 139 - نسخه کامل

رو بر رَهَش نهادم و بر من گذر نکرد / صد لطف چشم داشتم و یک نظر نکرد سیلِ سرشک ما ز دلش کین به در نَبُرد / در سنگِ خاره قطرهٔ باران اثر نکرد یا رب تو آن جوانِ دلاور نگاه دار / کز تیرِ آهِ گوشه نشینان حذر نکرد ماهی و مرغْ دوش ز افغانِ من نَخُفت / وان شوخْ دیده بین که سر از خواب برنکرد می خواستم که میرَمَش اندر