نوروز بمانید!که ایام شمائید

نوروز؛ شما آغازید، شما سرانجامید! در این سروده، نوروز نه تنها یک جشن، بلکه روحی زنده و جاودانه تصویر شده است. شاعر، نوروز را به انسان هایی تشبیه می کند که امید، عشق و روشنی را با خود دارند. این شعر سفری است در دل طبیعت، تاریخ و اسطوره ها، جایی که عشق و روشنایی بر تاریکی چیره می شود و روزگار را بهاری می سازد.