آهنگ کیوان میرم از شهر تو ای نامهربون

یک روزی تنگ غروب آسمون میرم از شهر تو ای نا مهربون (4) داره کم کم باز دلم دیونه میشه خونه ی دل مثل یک غم خونه میشه چشم من گریون تر از ابر بهارون اشک های من قد یک رودخونه میشه نکنه که بعد از این اسیر غم ها بمونم تو ی این شهر و دیار همیشه تنها بمونم ای خدا کاری نکن که دل به یادش بشینه تو نزار با یاد اون تو چنگ