دیوان حافظ غزل 180 - نسخه کامل

ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند / مشتاقم از برای خدا یک شِکَر بخند طوبی ز قامتِ تو نیارد که دَم زند / زین قصّه بگذرم که سخن می شود بلند خواهی که برنخیزدت از دیده رودِ خون / دل در وفایِ صحبتِ رودِ کسان مَبَند گر جلوه می نمایی و گر طعنه می زنی / ما نیستیم معتقدِ شیخِ خودپسند ز آشفتگیِ حالِ من آگاه کِی شود؟ /