بازکن در که جزاین خانه مرانیست پناهی . . .

از کوی تو بیرون نشود پای خیالم، نکند فرق به حالم .... چه برانی، چه بخوانی… چه به اوجم برسانی چه به خاکم بکشانی… نه من آنم که برنجم نه تو آنی که برانی.. نه من آنم که ز فیض نگهت چشم بپوشم نه تو آنی که گدا را ننوازی به نگاهی در اگر باز نگردد ، نروم باز به جایی، پشت دیوار نشینم چو گدا بر سر راهی به غیر از تو نخو