دیوان حافظ غزل 238 - نسخه کامل

جهان بر ابرویِ عید از هِلال وَسمه کشید / هِلال عید در ابرویِ یار باید دید شکسته گشت چو پشتِ هلال قامتِ من / کمانِ ابرویِ یارم چو وَسمه بازکشید مگر نسیمِ خَطَت صبح در چمن بگذشت / که گُل به بویِ تو بر تن چو صبح جامه درید نبود چنگ و رَباب و نَبید و عود، که بود / گِلِ وجودِ من آغشتهٔ گلاب و نَبید بیا که با تو بگو