دیوان حافظ غزل 236 - نسخه کامل

اگر آن طایرِ قدسی ز دَرَم بازآید / عمرِ بگذشته به پیرانه سرم بازآید دارم امّید بر این اشکِ چو باران که دگر / برقِ دولت که بِرَفت از نظرم بازآید آن که تاجِ سرِ من خاکِ کفِ پایش بود / از خدا می طلبم تا به سرم بازآید خواهم اندر عقبش رفت به یاران عزیز / شخصم ار بازنیاید خبرم بازآید گر نثارِ قدمِ یارِ گرامی نکنم /