شعری برای دل عاشق

شعری برای دله عاشق

عشقْ کُشت دل را او جانم را به من بخشید
مرا در خاکِ غم افکند، گلِ ایمان ز من رویید

کمی از خویش میکاهم،تو را در خویش پیدا کرد
که هرچه از خودم کم شد، تو را در جانم فزون گردید

دلم را شمع کردم من، میانِ شامِ بی‌فردا
که شاید نورِ چشمانت، شبِ تاریکِ من باشد

به صبر آموختم دل را، که دیدار از رهت آید
که هر کس عاشقِ حق شد، نباید از طلب پُرسد

غمم را توشه‌ی راه و امیدم را چراغ کردم
در این جاده‌ی دشوار، خدا همراهِ من باشد

بیفروز ای گلِ افروز،تو‌ چراغِ خانه‌ی عالم
از یک شعله‌ی عشقت، هزاران شمع خواهد

اگر بازارِ دنیا را تو خریدارِ این دلم دیدی

دل نه کالایی‌ست که با دنیا توان سنجید

مرا ارزان نخواهی یافت، اگرچه خسته و تنها
جان را به عشق دادم، نه دل را بر بهایِ هیچ

سکوتِ من سخن دارد؛ اگر گوشِ دلت بیدار
در این خاموشیِ مطلق، هزاران راز می‌گوید

از هیاهوی مردم ها، به خلوتگاهِ دل رفتم
آنجا نامِ «تو» مانده‌ست جز «تو»نمی‌خواهم

اگر پرسند: «چه می‌جویی در این ویرانه‌ی دنیا؟»
بگو: «آن نورِ پنهانی که در دل‌های ما پیداست»

تو را دوست دارم دلْ نه تنها از سرِ احساس
که گاهی عشق، پلی باشد میانِ آدم و معبود

از عشق بیگانهْ نشدم منْ حتی در این غربت
که هرجا دل شکست از من، خدا نزدیک‌تر آمد

اگر یک روز خاموشم کنند و شمعِ من میرد
مرا از یاد مبر زیراْ هنوز از من شرر مانده‌ست

اگر از من نماند جز غبارِ خاطری گشته در باد
همان را هم خدا گیرد، اگر در راهِ عشق افتاد

چه زیبا می‌شود دنیا، اگر دل‌ها خداجو شد
چه زیبا می‌شود انسان، اگر عاشق بماند بسیار

مرا عشقْ آموخت آخرْ این رهایی بهتر است
و دیدم در دلِ رفتن، هزاران یک راهِ برگشتن

نه من ماندم، نه تو ماندی، نه این دنیایِ پوشالی
فقط عشقی که از «او» بود، میانِ ما تا ابد گردید