دیوان حافظ غزل 138 - نسخه کامل

یاد باد آن که ز ما وقتِ سفر یاد نکرد / به وداعی دلِ غمدیدهٔ ما شاد نکرد آن جوانبخت که می زد رقمِ خیر و قبول / بندهٔ پیر ندانم ز چه آزاد نکرد کاغذین جامه به خوناب بشویم که فلک / رهنمونیم به پایِ عَلَمِ داد نکرد دل به امّیدِ صدایی که مگر در تو رسد / ناله ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد سایه تا بازگرفتی ز چمن مر