سعدی خوانی شجریان پدر و پسر

سعدی خوانی شجریان پدر و پسر تو را سریست که با ما فرو نمی آید مرا دلی که صبوری ازو نمی آید کدام دیده بروی تو باز شد همه عمر که آب دیده به رویش فرو نمی آید جز این قدر نتوان گفت بر جمال تو عیب که مهربانی از آن طبع و خو نمی آید چه عاشقست که فریاد دردناکش نیست چه مجلس است کزو های و هو نمی آید به شیر بود مگر شور