آن شاه که با دانش و دین بود علی بود|| مسجود ملک ساجد و معبود علی بود

هرشب یتیم کوفه به دوشش سوار بود همبازی اش ستارۀ دنباله دار بود ای ماه! جلوه در جگر چاه کرده ای این درّه هم نظرشدۀ آبشار بود شرم نگاه، روز مرا می کند سیاه شمعی درون چشم تو شب زنده دار بود با آسمان صاف، همیشه ستیز داشت ابری که بین معرکه، آتش بیار بود وقتش رسیده بود بهاری شود، که شد! سی سال این خزان زده چشم