دیوان حافظ غزل 192 - نسخه کامل

سروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمی کند؟ / همدمِ گل نمی شود یادِ سَمَن نمی کند دی گِلِه ای ز طُرِّه اش کردم و از سرِ فُسوس / گفت که این سیاهِ کج، گوش به من نمی کند تا دلِ هرزه گَردِ من رفت به چینِ زلفِ او / زان سفرِ درازِ خود عزمِ وطن نمی کند پیشِ کمانِ ابرویش لابه همی کنم ولی / گوش کشیده است از آن گوش به من نمی