دیوان حافظ غزل 170 - نسخه کامل

زاهدِ خلوت نشین، دوش به مِی خانه شد / از سرِ پیمان بِرَفت، با سرِ پیمانه شد صوفیِ مجلس که دی، جام و قدح می شکست / باز به یک جرعه می، عاقل و فرزانه شد شاهدِ عهدِ شباب، آمده بودش به خواب / باز به پیرانه سر، عاشق و دیوانه شد مُغْبَچه ای می گذشت، راه زنِ دین و دل / در پِیِ آن آشنا، از همه بی گانه شد آتشِ رخسارِ گ