دیوان حافظ غزل 132 - نسخه کامل

به آبِ روشنِ می عارفی طهارت کرد / عَلَی الصَّباح، که میخانه را زیارت کرد همین که ساغرِ زَرّینِ خور، نهان گردید / هِلال عید به دورِ قدح اشارت کرد خوشا نماز و نیازِ کسی که از سرِ درد / به آبِ دیده و خونِ جگر طهارت کرد امام خواجه، که بودش سرِ نمازِ دراز / به خونِ دخترِ رَز خرقه را قِصارت کرد دلم ز حلقهٔ زلفش به