دیوان حافظ غزل 361 - نسخه کامل

آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم / خاک می بوسم و عذر قدمش می خواهم من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشا / بنده معتقد و چاکر دولتخواهم بسته ام در خم گیسوی تو امید دراز / آن مبادا که کند دست طلب کوتاهم ذره خاکم و در کوی توام جای خوش است / ترسم ای دوست که بادی ببرد ناگاهم پیر میخانه سحر جام جهان بینم داد / و اندر آن